Dit heeft een groepsgenootje van me op haar log geschreven over mij... Weet niet precies waarom ik het hier neerzet, maar het raakte me. Op haar afscheidsavond naar de kroeg geweest en het was gewoon echt speciaal.

 

Anyway, ik vind het zwaar om weer in behandeling terug te zijn.

Vooral omdat ik elke dag herbelevingen heb. En ze worden steeds erger/heftiger en ook de inhoud ervan wordt gewoon zo zwaar. Dingen die ik echt 'vergeten' was, komen in alle details weer boven. Dingen die niemand weet en die ook nooit aan het licht zouden mogen komen. Mag/kan gewoon niet..!

 

Maargoed, vorige week crisis. Ik was weggelopen. Hele heisa, ik was/ben er echt van overtuigt dat ik de groep tot last ben en dat het beter is als ik weg ben. De chaos en paniek werd me op dat moment te groot en ik rende en vluchtte. Roepend dat ik nooit meer zou komen en zonder dat ik het door had ook mensen bezorgd achterlatend, aangezien ik niet zei waar ik heen zou gaan ofzo. Stom natuurlijk. Maar m'n gevoelens waren zo sterk en ik moest weg. Ik weet zo zeker dat iedereen me haat en dat ik iedereen tot last ben. (Niet ontkennen, want het is zo. Met mijn herbelevingen ben ik echt een belasting voor de groep...)

 

Toch terug gekomen afgelopen week. En ondanks alles, voelde het wel okee.

Heb m'n behandelaar en PB-er gemaild, een vrij open mailtje. Schrijven is makkelijker dan praten he ;)

Anyway, ze waren geschrokken van de inhoudt maar willen het er nog wel over hebben. Denk dat dat goed is.

 

Verder probeer ik me toch, hoe moeilijk ook, te richten op een normaal leven.

    - Belangrijk positief punt: Ik heb een kamer gevonden!!! :D

Ben er zo blij mee. Heb wel een heel aantal keren moeten hospiteren (verschrikkelijk was dat zeg), maar het heeft z'n vruchten afgeworpen. Ben nu bezig met inrichten/spullen verzamelen/kopen en ga er begin januari in, denk ik!

Doe nu ook een cursus van de Open Universiteit: psychologie, en hoop nog steeds in september te kunnen beginnen met echt studeren (geneeskunde!)

 

Het is wel een heel dun en wankel lijntje waar ik op loop. Ik handel nu naar de belofte die ik m'n moeder en zusje heb gemaakt: 'zolang m'n zusje in het buitenland zit, doe ik er alles aan om er boven op te komen..'. (m'n zusje is voor 5 mnd naar Australië)

De dag dat ik wegliep had ik 't liefst de belofte gebroken. Ik verlang zo heftig naar de dood. Waarom ik 't niet heb gedaan weet ik eerlijk gezegd niet..

Pff.. toch maar doorgaan. Doorgaan voor anderen. Dat wel. Of het ooit anders wordt weet ik niet. Het is nu, erop of eronder.

 

Lieve lieve mensen, wat een reacties en wat een warmte van jullie. Weet niet zo goed wat ik er op moet zeggen. In de eerste instantie had ik het schrijven hier voor mezelf afgesloten, maar toch.. Dankzij al jullie steun ben ik toch aan het heroverwegen om hier weer te schrijven ;)

 

Een kleine up-date nu in ieder geval!

 

M'n laatste logje is geschreven toen ik net het ziekenhuis verliet. Vanuit daar ben ik doorgegaan naar een PAAZ, voornamelijk om meer op gewicht te komen, maar ook omdat naar huis gaan gewoon geen optie was.

Wel mocht ik toen eindelijk weekends naar huis! Ik ging naar vriendinnen, waar ik dan ook sliep en dit deed me zoveel goed. Weer 'normaal', weer het 'echte' leven. Gewoon door de stad lopen en m'n eigen ding kunnen doen met mensen waar ik van hou.

Wel was het natuurlijk ook verschrikkelijk moeilijk daar op de PAAZ. Gelukkig was er een meisje van mijn leeftijd met wie ik 't heel goed kon vinden en waar ik veel steun aan had. Er is een vriendschap gegroeid die ik zeker lang wil aanhouden. Het is een schat (L)!

 

Ik heb veel motivatie om van die klote eetstoornis (en de rest) af te komen, maar helaas gaat het niet zo makkelijk. Nu pas loop ik er echt tegenaan hoe verradelijk die ziekte is.

Ook heb ik onwijs veel last van herbelevingen die maar erger en erger lijken te worden. Elke dag, elke nacht. Ik durf niet meer te slapen. Slaap ook nachten niet en begin hierdoor eerlijk gezegd weer een beetje de hoop te verliezen.

 

Sinds 2 weken ben ik nu weer opnieuw begonnen bij de "instelling" waar ik in behandeling was voordat het 'mis' ging. Vind het heel moeilijk om daar te beginnen en om m'n plek te vinden. De groep is anders, jonger. En ik wil het zo graag 'goed' doen. Helaas kan ik de herbelevingen niet tegenhouden. En ook het eten zit me in de weg. Ik durf niets. Merk dat ik wat ben afgevallen terwijl ik nog niet eens op m'n minimum gewicht zit. Pfff, ik ben zo bang dat het hiet niet gaat lukken door die eetstoornis en herbelevingen. Dat die te erg zijn en dat ze daardoor niets met me kunnen. Die klote-ES. Zonder dat is het al moeilijk genoeg. En ik wil ook echt.. maar het lukt gewoon niet helemaal ok. Maar terug naar een ES-kliniek ga ik nooit!!!

 

Ben nu trouwens wel op zoek naar een kamer. Wil zo graag op mezelf. Wil toch proberen nu m'n leven op te pakken. HOe vaak ik nog boos of teleurgesteld ben dat ik er nog ben.. ik moet er nu het beste van maken I guess!

Moet vanavond twee keer hospiteren! *ENG* Denk aan mij, hahah!

 

Ik zal jullie wat vaker op de hoogte houden. Weet alleen niet of ik verder nog veel ga lezen hier in log-land.. Vergeef me dat..?

 

Owjaa, vlak voordat ik de PAAZ verliet ben ik nog aangereden door een bus. Zag er vrij ernstig uit, traumahelikopter kwam ter plaatse en ik met spoed naar het VU gebracht. Gelukkig 'alleen maar' m'n sleutelbeen gebroken. Moest de week daarna wel geopereerd worden. Dat vond ik zo klote en zo'n teleurstelling. Weer in het ziekenhuis... Maargoed, ik heb het overleefd.

Heeft me wel doen beseffen dat ik echt een engeltje op m'n schouders heb en dat het blijkbaar echt m'n tijd nog niet is...

 

Krant (c'est moi.. maar dat ernstig gewond viel uiteindelijk dus erg mee. Voorpagina nieuws plaatselijke krant, hihi!)

 

Ook nog een filmpje voor degene die niets te doen hebben! xP

 

***

 

Ow, en wat vinden jullie hiervan? Gemaakt toen ik zoals gewoonlijk niet kon/durfte te slapen!

(Meer voor mezelf, om mezelf voor te houden dat ik hoop moet hebben en door moet gaan!)

 

Veel liefs!

 

Ik weet niet wie hier die negatieve reacties neerzet, maar ik vind het ontzettend flauw en kinderachtig. Ik ga er ook niet verder op in.

 

(Ook al zeg je dat ik weet wie je bent, ik weet het niet. Als ik je zou kennen, laat me dan weten wie je bent...)

 

 

 

 

Daar ben ik weer, na -alweer- een stilte...

 

Ik ben inmiddels weer geopereerd en dat is gelukkig allemaal goed gegaan. Ik heb wel onwijs veel pijn gehad de dagen erna, maar toen alle slangen en drains eenmaal uit m'n lichaam waren ging het gelijk een stuk beter!

De operatie was aan m'n long: een klaplong die niet wilde genezen. Tijdens de operatie hebben ze drie gaatjes aan de zijkant van m'n borst gemaakt en zodoende het gaatje dat zich in m'n long bevond, gezocht en dicht-geniet. Vervolgens hebben ze gezorgd dat m'n long goed aan m'n borstwand zou verkleven opdat de kans op herhaling zo klein mogelijk is. Maar om bij m'n long te komen hebben ze dus rib-spreiders enzo gebruikt; je kunt je misschien wel voorstellen dat dit erg pijnlijk is. Na de operatie kreeg ik zelfs een soort ruggeprik (epuderaal genaamd) als verdoving, tegen de pijn, maar helaas hielp dit weinig. Ook morvine ed deed weinig. Met geen pen te beschrijven, dat gevoel. Maar ik kan zeggen dat ik me níet kon bewegen van de pijn: verschrikkelijk.

 

Anyway, ik ben nu weer aan het lopen en m'n conditie en longfunctie langzaam aan het opbouwen. Inmiddels is mijn 10e (!) week hier in het ziekenhuis ingegaan.

Het is haast niet te beschrijven hoe zo'n opname in het ziekenhuis is. Je gaat zelf door veel processen, maar ook om je heen maak je erg veel mee. Zo lag ik op een kamer met een vrouw, wiens man óók in het ziekenhuis lag en die vandaag is overleden. Het is gek hoe snel je close met iemand wordt en hoe ook dit veel inpact op me heeft.

Ook heb ik naast meerdere mensen gelegen die in vrij korte tijd zijn overleden. Om dit van zo dichtbij mee te maken en ook daadwerkelijk te zien, is heftig en intens. Je gaat het leven zo anders bekijken.

Het feit dat ik zelf zo dicht bij de dood ben geweest laat natuurlijk ook zijn sporen na. De tijd op de IC laat sporen na. Het gesprek waarin me werd verteld dat ik zou komen te overlijden, maar ook het feit dat ik, na alles, tóch nog leef... Ook dat laat sporen na. En alles plaatsen lukt me volgens mij nog niet zo goed.

Daar komt bij dat dit een ervaring is waarover ik niet goed met anderen kan praten: de meeste mensen weten immers niet hoe het is, omdat ze het niet op zo'n manier als ik hebben mee gemaakt. Ze hebben geen litteken op hun keel staan, ze weten niet hoe het is om zo benauwd te zijn, of om aan de beademing te liggen en niet te kunnen praten of bewegen. Om zo hulpeloos te zijn dat je niet zelf naar het toilet kan: je kunt amper je hoofd bewegen. En alles, écht alles, is je te veel. Wachten op het moment waarop je mag gaan slapen, om zo maar de benauwdheid en je eigen -verzwakte en kapotte- lichaam niet te hoeven voelen. Opnieuw moeten leren zitten, staan en daarna lopen.

En dingen kwijt zijn. Totaal niet weten wat er is gebeurd in de eerste weken. Flitsen en vage herinneringen hebben. Gevoelens en losse beelden, maar geen compleet verhaal.

En dan, daarbij ook nog eens dealen met zo'n verrotte sonde. Gelukkig is die er ein-de-lijk uit! Zo heerlijk is dat. Maar het gekke is dat ik na die weken op de IC zo gewend was aan de sonde dat ik echt verschrikkelijk bang was geworden voor echt eten. Ik durfde geen hap te nemen. De sonde was veilig en vertrouwd geworden...

Maar ik ben het gevecht aan gegaan en het lukt me! Ik heb de eerste hap genomen, hoe verschrikkelijk ik die ook vond en hoe erg ik daar ook tegen op zag. Ik ben zelfs aan het aankomen en ik ben voor het eerst eerlijk in gevecht met de eetstoornis. Ik ben écht aan het eten en aankomen. Helemaal zelf. Trots kan ik er nog niet op zijn, het voelt helaas zo verkeerd, maar ik blijf doorgaan. Ik besef nu nog meer dat ik uit dit dal moet komen en het gevecht tegen mezelf écht moet winnen. Dat, of stoppen met het leven.

Ik vraag me vaak af waarom ik nog leef. De dood is zo dichtbij geweest. Meerdere malen. En het was goed. Na deze ervaring voelt de dood zelfs nog veiliger en vrediger. Maar ik heb blijkbaar nog een kans gekregen. M'n lichaam wil verder.

Het liefst zou ik een 'normaal' meisje van 19 zijn. Ik wil op kamers en ik wil studeren. En reizen. 'Gewoon' gelukkig zijn. Normaal...

 

Anyway, dat ben ik niet. Vechten om toch die dingen te bereiken is het enige wat ik kan doen...

 

Donderdag ga ik weg uit het ziekenhuis, naar een PAAZ afdeling van een ander ziekenhuis. Om daar te revalideren, totdat ik lichamelijk sterk genoeg ben om een dagprogramma te volgen, zodat ik weer verder in therapie kan.

 

Ik moet bekennen dat ik dat doodeng vind. Hoe gek het ook klinkt, het ziekenhuis is na al die tijd vertrouwd geworden en voelt veilig aan. Ik heb vaak zat geroepen dat ik hier weg wil en dat ik het hier zo saai vind, maar toch ben ik hier zo gewend geraakt. Wat voor een vreemde en soms onwerkelijke wereld het hier ook mag zijn.

Lieve mensen,

 

Een lange tijd niets van me laten horen; dat spijt me en het spijt me ook als er zorgen zijn gemaakt.

Er is veel gebeurd de afgelopen maand. Zoals al gezegd in een reactie door iemand (Dat was okee, ik weet dat je hier mee leest..) gaat het inderdaad niet zo goed, ik lig in het ziekenhuis, nu alweer bijna 6 weken, en kan nu pas weer op internet.

 

Ik heb een overdosis genomen waarna ik in het ziekenhuis terecht ben gekomen. Daarna ging het van kwaad tot erger, ik kreeg een longontsteking en allerlei complicaties waardoor ik bijna 4 weken op de IC heb gelegen. (van de eerste dagen/weken weet ik zelf niets meer af)

Intussen ben ik overgeplaatst naar de 'gewone' afdeling en gaat het al een stuk beter. Ik moet nog wel een poosje blijven, maar hoe lang is nog niet duidelijk. Dat ligt aan hoe het gaat. (heb momenteel nog een klaplong die maar niet beter wordt)

Er is veel gebeurd en dit alles heeft veel met me gedaan. Ik kan het haast niet beschrijven of uitleggen. Aan een kant had ik al afscheid genomen van alles, van het leven... en toch ben ik er nog. Aan de andere kant ben ik ontzettend hard aan het vechten. Ik heb mezelf echt wat aangedaan en moet lichamelijk helemaal van nul terug komen, er zijn momenten geweest dat de artsen van m'n dood uitgingen. Ik heb lange tijd aan de beademing gelegen, uiteindelijk zelfs met een tracheotomie (buisje in je keel).

In het begin wilde ik alleen maar slapen. Het is niet voor te stellen of te beschrijven hoe het is om zo benauwd te zijn en zo voor adem te moeten vechten. De eerste weken zijn dan ook een waas. Ik weet stukjes, flitsen. Voor de rest weet ik niet meer wat er is gebeurd. Alleen dat mijn lichaam vocht voor m'n leven. Van de laatste weken, waarin ik weer volledig bij was, weet ik alles nog. Misschien zijn die ook wel het moeilijks, want dan komt die storm in je hoofd weer terug.

Sinds vandaag heb ik hier een laptop met internet en ik zal proberen geregeld wat te schrijven. Over wat er is gebeurd, hoe het ziekenhuis is of hoe ik me voel? Het is een wereld apart hier. De hele gebeurtenis heeft m'n leven gedraaid en ik besef dat dit een keerpunt is. Dieper dan deze maand kan ik niet zakken. Ik moet er nu voor gaan. Of niet. Ik heb de dood gezien, ik heb ervaren wat het is om te vechten voor het leven. Want ja, blijkbaar wil ik dat ergens diep van binnen toch. Maar ik moet nog een lange weg, dat zeker. En alle gedachtes, m'n eetstoornis, m'n angsten, alles, zit er nog. Veel doe ik nu op de automatische piloot. Het gaat nu eerst om m'n lichamelijke toestand (zonder dat kun je niets)... Maar ik kan ook in uitersten wisselen van stemming. Soms voel ik me krachtig en wil ik er voor gaan, soms wil ik helemaal niet meer...

Later meer, voor nu was dit even mijn teken van leven. Veel liefs,

 

Net zoals ik de rook
probeer te vangen
lijkt ook mijn gevoel
meer te verlangen.
 
Het is geen simpele greep
in de duister avondlucht,
zodra ik in de buurt kom
lijkt de waarheid al gevlucht
 
Het zijn duizend deeltjes
verspreid, gevlogen en gegaan.
Het zijn duizend gedachtes
over verdriet, pijn en mijn bestaan.
 
Het zijn beelden en de wetenschap
van alles wat er ooit is gebeurd.
Moet ik delen, moet ik praten,
of zwijgen tot het me verscheurd?